dag 7 – Teleferica, Salsa-les en oefenen voor de bruiloft

vrijdag 19 december

We vertrekken weer om 8 uur richting Teléferico. Dat is een kabelbaan die heel hoog gaat. De top ligt op meer dan 4 km. Weer is het een gehos over het belabberde wegenstelsel. Regelmatig moeten we een slinger over de weg maken om gaten te ontwijken. Eenmaal aangekomen bij de kabelbaan, laat Monica de bus op een parkeerplaats staan en moeten we steil omhooglopen.

Gelukkig rijdt ons een busje achterop die ons meeneemt naar boven. Er staat een lange rij wachtenden. Wij kopen een ticket en dan blijkt dat we goedkoper uit zijn. Tja, dat heb je als je boven de 50 bent. Dan ben je hier bejaard, lijkt het.

Eindelijk zijn wij aan de beurt om in de cabine te stappen en dan maken wij een steile klim naar boven. Ja echt in de wolken. En het is daar heel koud! We besluiten dan ook maar om niet uit de cabine te stappen en gelijk weer naar beneden te gaan. De kabelbaan gaat naar de top van de de Pichincha Vulkaan

Maar al met al heeft het toch langer geduurd dan we dachten, want dan is het al tijd voor onze Salsa lessen. Het lijkt allemaal vrij eenvoudig zoals de (donkere huidskleur en paars geverfd haar) instructeur ons voordoet. We hebben de eerste passen nog niet eens onder de knie of de volgende moet al worden aangeleerd.

Salsa dansen is een levendige, ritmische en expressieve partnerdans uit Cuba, die een mix is van Afro-Cubaanse en Latijns-Amerikaanse culturen. De dans kenmerkt zich door snelle passen, sierlijke draaien, heupbewegingen en het dansen op opzwepende muziek met een duidelijk. Sommigen van ons lukt dat aardig, maar anderen houden het voor gezien.

Tja en we wilden nog gaan shoppen na de dansles, maar daar komt dus niets van terecht, want we hebben nog maar 3 kwartier over. Dan moeten toch nog snel zijn, want we moeten naar de kerk om de hele ceremonie van de bruiloft de volgende dag door te nemen. En de kerk ligt helemaal in een buitenwijk van Quito. 

Maar, als we daar aankomen om 18.00 uur, blijkt dat er nog volop een trouwerij aan de gang te zijn. Pfffffff, we merken steeds meer dat dit echt Ecuadoraans is, want door verkeerde communicatie dacht men dan wij om 20.00u zouden komen. Ja de communicatie wil daar wat zeggen. Die ontbreekt daar vaak. Je mag hier echt blij zijn, als iets ook echt gebeurt zoals gepland is. Vaak komt er niets van een afspraak terecht en is het een verrassing als iets op een geplande tijd gebeurt.

En dan oefenen we dus op aanwijzing van de weddingplanner droog voor de bruiloft van morgen. Het is een heel gedoe, waar iedereen moet staan en lopen en met wie en in welke volgorde. 

Wat een bedoening. Wat een (achterlijk) protocol. Ach, we doen het maar zoals ze hier gewend zijn. We oefenen het twee keer en dan zijn we het toch wel goed zat. Pas na 10-en zijn we terug in het hotel. Doodmoe.

En morgen de bruiloft…