dag 8 – de bruiloft van Bert en Diana

zaterdag 20 december

En ja hoor. Het gaat weer op z’n Ecuadoraans. De dames in het gezelschap moeten naar de kapper. Dat was afgesproken.  Maar, er staat géén kapper op de stoep om 8 uur. Wel wordt iedereen later opgehaald en zo is iedereen om half 2 terug in het hotel. Dan wordt het dus tijd om te gaan eten, daarna opmaken en aankleden. 

En dan komt Monica om ons naar de kerk te brengen. We zijn er natuurlijk op tijd. Even voor 4-en. Maar er is nog niemand. Tja, wat te doen? Nou wachten maar. De fotograaf is er dan ook al en zegt: “Typical Dutch efficiency”

Hij maakt wat foto’s van ons en verder wachten we en wachten we………..

Om iets over 5-en komt de bruid eraan in een open koets. He he? Maar ze moet wachten op haar opa, want opa moet haar de kerk in brengen. Eindelijk arriveren opa en oma met een taxi en dan kunnen we in de opgegeven volgorde de kerk in schrijden. Een heuse weddingplanner bepaalt over het hoe en wat. Wij volgen de aanwijzingen. Eerst de naaste familie en daarna de hele reutemeteut. En als laatste onder de tonen van ”daar komt de bruid” komen opa en de bruid aan schrijden. En dan begint de ceremonie, helemaal in het Spaans, waar we niets van verstaan.

Aan het einde van de dienst doen tante van de bruid en de moeder van de bruidegom een krans van rozen om het bruidspaar heen, als uiting van samenleven.  Een violist probeert wat leuke tonen aan zijn instrument te ontlokken. Van onze kant is er een bijdrage in het Nederlands.

Felicitaties gaan over en weer en er wordt wat afgezoend. En dan steken we de straat over naar het gebouw waar het feest wordt gevierd. Eerst moeten er foto’s genomen worden op de trappen van dit gebouw. En dat heeft ook nogal voeten in aarde. Ook daar heeft de weddingplanner iets over te zeggen

Daarna treedt de familie als eerste de zaal in en wordt aangekondigd wie ze zijn. En zo gaat het ook met ons gezelschap. We gaan allemaal naar de plek die ons vooraf was aangewezen. Oh en dan is alles zo formeel en precies volgens de traditie.

Voordat we kunnen eten is het al 20.00 u. En daarna eindelijk heerlijk eten.

Dan barst de feestvreugde los vol luidruchtige Spaanse muziek, waar heel fanatiek op gedanst wordt. Natuurlijk salsa dansen, die wij niet helemaal onder de knie hebben. Het wordt steeds luidruchtiger en eindelijk kunnen wij ook mee hossen. Dit alles onder het genot van wijn, whisky, water en koffie. En ook fruit. Om twaalf uur komt Monica ons ophalen, maar ze moet nog even een half uurtje geduld hebben. Om half een gaan we onder veel gezoen weg met de bus. Uiteindelijk liggen we dan om 01.30 u in bed.