zaterdag 13 december
Die nacht slapen we niet al te best, omdat we toch wel wat gespannen zijn. Op Schiphol is het een drukte van belang. We staan een uur in de rij om onze bagage af te leveren. De vertrekhal is bomvol. Dat wordt wat als al die mensen op tijd in hun vliegtuig willen zitten.
Ons vliegtuig is ook tjokvol. Eenmaal in het vliegtuig, moeten we wachten tot alle bagage in het vliegtuig is ingeladen en dan moet het toestel ook nog gede-iced worden. Eindelijk kunnen we weg, wel 3 kwartier later dan gepland was.
En dan begint de lange, 12 ½ u. durende reis naar Lima. De familie wordt regelmatig op iets extra’s vergast. Een paar keer een ijsje en zo en een hapje eten. Na het eten kakt iedereen een beetje in. We kijken de ene film na de andere. Ondertussen is er regelmatig turbulentie in de lucht en worden we verzocht om te gaan zitten en de riemen vast te maken. Om 12.15u. plaatselijke tijd, komen we aan op Lima. We moeten even wachten op de aansluiting naar Quito. Maar wachten duurt lang. Heel lang.
En daar maken we kennis met de tijd. Die is daar in overvloed aanwezig.
Efficiency staat niet in het Peruaanse woordenboek, denken wij. Iedereen staat in een praatkastje te praten, maar er gebeurt niets. Uiteindelijk komt er een pittige dame aangekakt, die ons zal gaan helpen. Denken we, maar het lijkt ons dat ze de verkeerde sleutel heeft, want dan komt er een manneke aan met een enorme sleutelbos en warempel, er past er eentje,
Eenmaal in het vliegtuig valt bijna iedereen in slaap en wordt alleen maar wakker voor een natje en een droogje. Eenmaal geland in Quito en door de bagagecheck kunnen we eindelijk met een bus naar familie Betancourt rijden. In een “Escort”, (gele schoolbus) met een persoonlijke chauffeur: Monica. Bij de familie worden we vergast op whisky en wijn. En we moeten eten, om 2 uur ’s nachts!! Hoe bedenk je het. Onze ogen branden van vermoeidheid en om een uur of 3 willen we toch wel graag vertrekken naar ons hotel maar we moeten ff wachten: “dos minutus por favor.” Huh? Wat nu weer. En het is niet te geloven, maar daar stapt een combo binnen, met sombrero’s en fluit en viool en trompet.
Uiteindelijk is het bijna half 4 als we (doodmoe) naar ons hotel gebracht worden. “Hostel la Villa”. Daar moeten we onze koffers ook nog een aantal trappen omhoog sjouwen, want er is geen lift. Op de eerste verdieping hijgen we onze longen uit het lijf. De ijle lucht speelt ons parten. Na een reis van meer dan 30 uur, zijn we wel aan een slaapbeurt toe.
| Deze serie is gepubliceerd in de Regiobrief en ook verschenen op de website |
Al maanden van tevoren is de reis naar Ecuador geboekt i.v.m. het huwelijk van een familielid in Quito (Ecuador) . Het burgerlijke huwelijk was al in NL gesloten. In Ecuador volgt de kerkelijke inzegening. We gaan met zo’n 20 familieleden.
Na de rondreis in Ecuador gaan we met z’n 4-en naar de Galapagoseilanden en naar de bakermat van de Inca’s in Peru.
