dag 15 – naar de Inca-stad Ingapirca

zaterdag 27 december

Het is moeilijk om hier de datum bij te houden. Door de vele indrukken, die je hier krijgt, raak je in de war. Er zijn zoveel belevenissen op één dag.

Vandaag stappen we met zijn allen in de bus om naar de “Ingapirca” te gaan. Dit is een opgraving van resten van een Inca gemeenschap. Incapirca ligt op 3160 m hoogte en op 16 km van de stad Cañari, ligt het belangrijkste archeologische Inca gebouw  van Ecuador. 

“Ingapirca betekent ‘Inca muur’. Het is een Inca constructie, gemaakt in het begin van de zestiende eeuw na Christus kort voor de komst van de Spanjaarden in dat gebied. Er wordt vermoed dat het gebouw ooit diende als observatorium voor de zon en de maan. Het enige criterium dat overeenkomt tussen historici en archeologen is dat het werd gebouwd onder het directe bevel van de voormalige Inca Huayna Capac. Dit gebeurde ten tijde van de territoriale expansie campagnes en de verovering van de naties door Túpac Inca Yupanqui, zijn vader. Túpac Inca Yupanqui verbleef in die regio tijdens een militaire campagne.” Zo staat het in de brochures. We geloven dat graag

Daar moeten een toegangsbewijs kopen om binnen te komen. We krijgen uitleg van een Ecuadoriaanse gids, die het Engels op zijn Spaans uitspreekt. Dus moeizaam te verstaan. Maar het is wel interessant om te horen hoe deze leefgemeenschap is ontstaan (rond 1200) en hoe ze leefden. De zonnetempelwas van de Inca’s, de maantempel van de Cañari’s. Die leefden vele honderden jaren vóór de Inca’s.

We kopen nog diverse snuisterijen voor de thuisblijvers. En we eten daar nog gekookte maïskolven met scherpe saus en kaas. Lekker! Een aantal van ons gaat nog kijken naar een Inca hoofd dat gehouwen is uit een rots. En dat is bergopwaarts. We blijven achter en doden de wachttijd met het kijken naar mensen. Dat is leuk werk! En wie zien we daar dan zitten? Joran v.d. Sloot! Of in ieder geval zijn dubbelganger. Sprekend!

Ook zien we een groep meisjes staan en wij vermoeden dat het Nederlandse meisjes zijn. En ja hoor. Er wordt druk in het Nederlands gekakeld en wij doen net of we er niets van verstaan. Hahaha. Zij krijgen dezelfde gids als wij.

Daarna gaan we weer terug richting Cuenca, over erbarmelijke stukken weg. Gaten in het asfalt of helemaal geen asfalt. Fernando is een goeie chauffeur en omzeilt slalommend de gaten.

Als we langs een groot winkelcentrum rijden, besluiten we om daar rijst, zout, suiker, bonen en snoepjes etc. te kopen om dat morgen aan de inwoners van Indiaanse dorpjes uit te delen. We zullen zien wat dat ons brengt.

We drinken aan de bar nog een lekker glas wijn en gaan dan slapen.