dag 24 – rare beesten, die leguanen

maandag 5 januari 

Om 8.00u. staat de gids alweer “Lobos, Vamos” te roepen. We gaan stappen. Bij paaltje nr. 68 begint het natuurgebied, waarna we +/- één uur over een stenen pad naar het strand lopen. Het is er stil. Vogeltjes fluiten er blij, omdat er vannacht regen is gevallen. De hagedisjes schieten voor en achter en naast je langs. Ze hebben verschillende kleuren, groen, grijs met rode kopjes. Schitterend!! We zien hele grote cactussen, als bomen. De stammen lijken een beetje op rood/bruin gebakken) bladerdeeg en zijn keihard!. 

Eenmaal op het strand, lopen we naar een baai, want het is eb en er staat een sterke branding in de zee. De zon is verstopt achter de wolken. Maar de lucht is erg scherp. We genieten van het poedelen en zwemmen. We kunnen zo dicht bij één van de drie manta’s komen, dat we ze kunnen aanraken, maar we doen het toch maar niet. In de branding zwemmen hordes leguanen. Die beesten zijn niet om aan te zien. Zelfs een beetje griezelig.

We zien ook nog een zeeschildpad, die telkens met kop en schild boven het water uitkomt om een luchtje te scheppen. Op het strand liggen wel tientallen leguanen, die lui naar ons liggen te kijken. Op de rotsen liggen zwarte leguanen met jonkies erbij. Waarschijnlijk is een van hen een moeder, want ze blaast naar ons. Hoeft niet,we doen niks!!!

In de branding surfen jongelui. Wat is het heerlijk als je jong bent. We zeggen de stranden gedag, want morgen vertrekken we weer. In de zon en de scherpe zon teruglopen over een pad, dat wel lijkt op de Chinese muur, is vermoeiend en puffend en zwetend komen we aan bij het kioskje aan het begin ven het pad. O, wat smaakt dat koude biertje dan. Geweldig!  Als we terug zijn op het resort, nemen we gelijk een douche. Na de lunch ploffen we op ons bed en schieten om 15.00u. wakker van het geroep van de gids: “Groupos lobos, vamos”.

Hierna gaan we naar het Charles Darwin Research Station. Hier zien we hoe de populatie van de dieren op de eilanden was en hoe het nu is. Ook bezoeken we de plaats waar men eieren van de schildpadden laat uitbroeden. De warmte van de broedplaats bepaalt of het een mannetje of een vrouwtje wordt.

En ook zien we hoe traag een schildpad groeit. Een schildpad van één jaar is nog maar 10cm groot. Later kan hij net zo groot worden als Lonesome George. Maar, George is wel de laatste van zijn soort! Lonesome George werd in 1971 ontdekt en bleek de laatste van zijn soort te zijn. De schildpad leefde na zijn ontdekking nog veertig jaar in gevangenschap. Pogingen om de reuzenschildpad aan vrouwtjes van verwante soorten te koppelen, waren succesvol. Maar nooit mondde het uit in de geboorte van gezonde reuzenschildpadden. De eerste weken krijgt een schildpad geen eten. Ze eten eerst de dooierzak op. Daarna eten ze alleen maar groene dingen.

We zien er ook bizarre vuurleguanen. Hun huid is als van jute.

De avond staat in het teken van de cocktail. Wij weten niet wat hier de bedoeling van is, maar dat wordt ons vanzelf duidelijk. We blijven buiten zitten wachten op de dingen die op ons afkomen. Dan komt de Big Boss van de reisorganisatie en hij spreekt iedereen toe in het Spaans. En wel zo rad, dat wij er geen woord van verstaan. (Als het langzamer was geweest hadden wij er misschien IETS van begrepen) 

In huis komen we tot ontdekking dat we het licht in de badkamer niet hebben uitgedaan. En het raam in de badkamer staat nog steeds open. O, o.

Het stikt er van de vliegende mieren.  Dat komt omdat de regen in aantocht is.

Al maanden van tevoren is de reis naar Ecuador geboekt i.v.m. het huwelijk van een familielid in Quito (Ecuador) . Het burgerlijke huwelijk was al in NL gesloten. In Ecuador volgt de kerkelijke inzegening. We gaan met zo’n 20 familieleden.

Na de rondreis in Ecuador gaan we met z’n 4-en naar de Galapagoseilanden en naar de bakermat van de Inca’s in Peru.