dag 28 – met de trein naar Machu-Picchu

vrijdag 9 januari

Om 4.20 uur gaat de telefoon. Douchen en ontbijten. En naar de trein gebracht worden, die om 6 uur vertrekt voor een rit van 4 uur. De Vistadome.

We krijgen van onze gids de kaartjes voor de trein, de bus en de Machu Picchu. Ieder heeft een vastgestelde plaats in de trein.

Elke bank heeft een tafeltje voor zich. Met een kleedje en een bloemetje erop. De controle is scherp. Voordat we het perron op mogen, moeten we ons paspoort laten zien met het treinkaartje waar je eigen naam op staat. En bij de coupé staan 2 controleurs. Eén kijkt of het het goede kaartje is en noemt het nummer, de andere streept het nummer op zijn kaart door. En dan begint de reis. Boemel, boemel.

We moeten de bergen in en dat doen ze zo: eerst rijdt de trein een eind door, stopt, en rijdt dan achteruit op een volgend spoor, schuin omhoog. En dat gebeurt een aantal keren, voordat we Cusco uit zijn. We rijden rakelings langs huisjes die gemaakt zijn van klei blokken vermengd met stro langs. Als de trein er luid claxonnerend langs boemelt, komen de mensen kijken en zwaaien naar de trein. In de trein krijgen we allemaal een ontbijtje. De koppen en schotels, bordjes, alles is van dik aardewerk.

De Vistadome-trein van PeruRail brengt ons in circa vier uur op een unieke en comfortabele manier naar Machu Picchu. Tijdens de rit zien we niet alleen de landschappen door de plafondramen, ook genieten we van live entertainment.  De Vistadome  bied ons prachtige vergezichten en geeft ons een unieke kijk op het adembenemende Andeslandschap.De reis gaat met een hoge snelheid.  Maar met al dat zigzaggen schiet het niet erg op. Maar de bergen worden steeds hoger en massiever en daar kronkelen wij doorheen.

Als we uiteindelijk arriveren is het een levendig kleurig dorpje. Vol winkeltjes en venters. Aguas Calientes.

We lopen dwars door kleurige kraampjes en winkeltjes naar de bussen. Die brengen ons via haarspeldbochten en een hard gereden zandweg vol steengruis zigzaggend naar boven. En daar zien we de Inca overblijfselen. Schitterend.

Deze vestiging is nooit door de Spanjaarden ontdekt, omdat zij ten eerste dachten dat Cusco het eindpunt was van de Incatrail (3400 m hoogte) en ten tweede kwam het bij hen niet op dat de Inca’s nog hoger leefden. Hun paarden konden deze hoogte ook niet aan. En de lama’s die ze daar zagen/hadden konden alleen een maximaal gewicht van 25 kg dragen. De Spanjaarden hebben Machu Picchu nooit ontdekt, waardoor de stad verborgen bleef en goed bewaard is gebleven. Tijdens de verovering van het Incarijk in de 16e eeuw verstoorden de Spanjaarden de verbindingen en brachten ze ziektes met zich mee, wat waarschijnlijk leidde tot de verlating van Machu Picchu. De stad werd pas in 1911 herontdekt door de Amerikaanse ontdekkingsreiziger Hiram Bingham.

De Inca resten zijn bewonderenswaardig. Alle stenen zijn een bepaalde volgorde en manier geslepen en op elkaar gezet. En het zijn géén kleintjes. En dat in het jaar 1400. We klimmen en dalen op grote, kleine, oneffen trappen. We dwalen wat rond en kunnen niet beseffen dat hier echt mensen hebben gewoond die hun eigen godsdienst en leven hebben gehad. Het is warm. Dit in tegenstelling tot gisteren. En de gids had nog zo gezegd dat we ons voor de Machu Picchu warm moesten kleden.

Nou dat is nu dus puffen, met een lange broek en vest e.d. bij ons. Maar het is echt de moeite waard. Een stukje cultuur te proeven.  We zien lama’s.

Om 14:00 uur gaan we weer met de bus via veel haarspeldbochten naar beneden.

Daar eten we in Toto’s room een lekker buffet en merken opeens dat het regent. Onze gids had het al gezien want hij zei, toen we nog op de Machu Picchu waren, dat er nog ongeveer een uur foto’s gemaakt konden worden, aangezien er donkere wolken kwamen aandrijven.

Na de herontdekking is Machu Picchu uitgegroeid tot een wereldberoemde archeologische vindplaats, UNESCO-werelderfgoed en een van de zeven nieuwe wereldwonderen.

Na het buffet wordt het weer droog en lopen we de trap op naar de trein, waar ons dezelfde procedure wacht als op de heenreis. Maar de terugweg is toch net een ietsje anders. We worden verrast met een show en verkoop van artikelen. Op de terugweg zien we het snel donker worden. Er is weinig schemering. Als de zon weg is achter de wolken is het snel donker. Bijna bij Cusco kijken we neer op een lichtjesstad. Heel fraai om te zien. Maar we zijn er nog niet. Eerst nog zigzaggen door de bergen. En daar staat onze gids klaar om ons naar ons busje te brengen.

Eenmaal in het hotel, gedoucht en fris, nemen we aan de bar nog een drankje en gaan dan naar bed.

Al maanden van tevoren is de reis naar Ecuador geboekt i.v.m. het huwelijk van een familielid in Quito (Ecuador) . Het burgerlijke huwelijk was al in NL gesloten. In Ecuador volgt de kerkelijke inzegening. We gaan met zo’n 20 familieleden.

Na de rondreis in Ecuador gaan we met z’n 4-en naar de Galapagoseilanden en naar de bakermat van de Inca’s in Peru.