zondag 11 januari

 

Oma is jarig!. We ontbijten om ongeveer 9 uur. Het bed was heerlijk! We zijn als een blok in slaap gevallen. Het ontbijt is karig, maar we gaan toch nog ergens koffiedrinken. Als wij net zitten worden we door de receptionist geroepen dat er telefoon voor ons is: Fernando. Die zal tussen nu en 1 ½ uur langskomen om het reisgeld contant in ontvangst te nemen. Het is nog even gezellig kletsen als hij langskomt. Blijkt dat hij met z’n gezin is en die zitten gewoon te wachten en te koekeloeren in de auto. Als we dit hadden geweten hadden we hen ook even binnen genodigd om kennis te maken.

Hierna gaan we naar ons bekende stekkie bij de bakker en hebben daarnaast in een telefooncel een gesprek met oma. We spreken haar alle 4 om haar te feliciteren. De koffie is lekker en we eten een “gebakkie” op oma’s verjaardag.

Tegen half 1 lopen we terug naar hotel “ La Villa”, omdat om 1 uur Monica ons komt ophalen om ons naar het Mariscal Sucre International Airport van Quito te brengen.

We zullen om ongeveer 4 uur vertrekken. En dan begint de gang van controle, inchecken, wachten, controle, etc. tot we kunnen boarden. Dag Quito! Wie weet wanneer we je weer zullen zien. Dag Ecuador!

Op het vliegveld maken we zoveel mogelijk ons laatste beetje geld op, want thuis is het niets meer waard. Dan gaan we de lucht in naar Panama. Tijdens de vlucht van 2 uur naar Panama krijgen we eten en drinken, zoals altijd. Doorvoed komen we aan in Panama City.

 

En dan begint het wachten tot onze vlucht op het beeldscherm verschijnt. En dat is dus niet het geval. Onze vlucht is “delayed”. Dat betekent dat het vliegtuig vertraagd is en pas om 22.15 uur hoopt te vertrekken i.p.v. 20.00 uur. Waarom? Tja, dat horen we pas in het vliegtuig.

Het is wel vervelend dat op het Aeropuerto Internacional de Tocumen van Panama slechts één miezerig klein k-restaurant is. En dat voor al die duizenden mensen die graag wat willen drinken. Een ijskoud biertje zou heerlijk zijn, maar ja, om $ 3,- te betalen voor een klein, miezerig blikje is een beetje te veel. Dan maar water. Ook goed, lest de dorst ook.

In het vliegtuig horen we van de crew waarom het vliegtuig zo laat aankwam.

Het bewuste vliegtuig had op Schiphol bij het opduwen een beschadiging aan het neuswiel opgelopen. Daardoor moesten alle passagiers en alle bagage in een ander vliegtuig overgebracht worden en dat heeft dus zoveel tijd gekost.

Het is een lange zit, maar we krijgen genoeg te eten en drinken en kijken films en vallen af en toe toch nog even in slaap. Om 14:00 uur (Nederlandse tijd, dus gevoelsmatig 8 uur ’s ochtends) landen we op Schiphol.

Het is goed om weer op vaderlandse bodem te zijn. We hebben een gouden tijd gehad in Zuid-Amerika. Allerlei herinneringen staan op foto’s en film, maar het heeft vooral een plaatsje in ons hart.