dag 4 – tokkelen in het oerwoud

dinsdag 16 december

Om 8 uur staat Monica alweer klaar met de bus. We moeten nog wel even wachten op de man die de banden-spanning van de bus moet opmeten. Nou ja, dan wachten we toch nog even? En dan begint de rit door een stad met twee en half miljoen inwoners op weg naar Mindo.

Maar wat een ellendige rit. Door de bergen, dus continue zijn we aan het slalommen. Het wordt opmerkelijk stil achter in de bus. Dan moeten we stoppen, want een 2 weken geleden is er een aardverschuiving geweest en al die hopen aarde en zand moeten weggehaald worden. En daar zijn ze nog steeds mee bezig.

Gelukkig, nu kan iedereen even een luchtje scheppen en een aantal van ons loopt nieuwsgierig naar voren, om te zien wat er aan de hand is. Als we eindelijk bij het bordje Mindo afslaan, denken we dat we er bijna zijn, maar het is nóg een kwartier slalommen over een hobbelige weg.

In Mindo moeten we ons inschrijven in een of andere onogenlijke bedoening aan een modderig zandpad, maar we weten nog steeds niet waar we precies moeten zijn. O, o, o wat is de communicatie toch slecht.

Uiteindelijk komen we op een plek waar we met een paar pickups naar de kabelbaan gebracht worden. De jeugd staat achterop. Schitterend! De auto’s hotsen en botsen over de weg vol kuilen en door een beek.  De jongelui moeten zich goed vasthouden aan de zijkanten. De oudelui zitten gewoon in de auto’s. En dan zitten we opeens midden in het regenwoud.

En het regent ook nog.

Midden in het woud wordt iedereen in een gordel gehesen en krijgt een helm op. En dan? Tokkelen maar. De tour bestaat uit 10 ziplines, waarvan de langste 400meter is. We worden uitgenodigd om ’trucjes’ te doen. De meesten van ons hadden nooit geziplined. Zo konden de durf-alles hier de superman kunnen doen en ‘ the upside down ‘ , geweldig! Vooral de laatste zipline is echt leuk! Je vliegt werkelijk waar door de jungle heen. Een echte aanrader als je van avontuur houdt.

En als de durfallen weg zijn om door het woud langs zo’n 10 kabelbanen te tokkelen, zitten wij, de rest, onder een afdakje, (want het regent met straaltjes) te genieten van kolibries die op (kunstmatig met honing in bakjes) bloemen afkomen. Wat een schitterende vogeltjes en zo klein en je ziet de vleugeltjes haast niet bewegen, zo snel fladderen ze. En de kleuren die ze hebben.Het zijn kleine, bontgekleurde vogels uit de Amerika’s, bekend om hun priemvormige snavel en vermogen nectar uit bloemen te drinken. De meeste soorten zijn 7–13 cm lang  Ze zijn de kleinste vogel ter wereld. Dankzij hun extreem snelle vleugelslag kunnen kolibries stilhangen, razendsnel draaien en zelfs achteruit vliegen.Schitterend! Wat een Schepper, die zoiets gemaakt heeft.!

Het blijft regenen. De tokkelaars zullen er niet uitzien. Dan horen we de kabelbaan ruisen en komen de eersten alweer aangetokkeld. Wat zien ze eruit. Smerig en nat. Tja het heet niet voor niets een regenwoud….

Hierna eten we weer heerlijk; voor $5,- p.p.