dag 5 – naar Otovalo en Peguche en zandvlooien

woensdag 17 december

Om 8 u. is Monica er al met de bus. We rijden naar Otavalo, waar we op dat moment een kerstparade tegen het lijf lopen. Volgende week is het Kerst. Kinderen uitgedost als engeltjes en in andere verkleedkleren gaan naar de kerk, waar ze de geschiedenis van de geboorte van Jezus vieren en uitbeelden. We kijken en luisteren er een poosje naar. Er wordt vrijelijk rond gelopen.

Dan wandelen we wat rond op de “Indian market”. Zowel binnen als buiten zijn kraampjes waar van alles verkocht wordt. Binnen zien we kramen met allerlei geslachte dieren, die gewoon ongekoeld liggen te stinken. Kip, rund, varken en ik weet niet wat nog meer, maar het stinkt als een oordeel. We keutelen allemaal wat rond op de markt. We chillen lekker in een parkje.

Om 12 uur rijden we verder en na een sanitaire stop gaan we naar de watervallen van Peguche. Schitterend! Er worden heel veel foto’s gemaakt! Het kleine dorpje Peguche ligt net buiten Otavalo en staat bekend om één ding: de indrukwekkende Cascada de Peguche. Die moeten we dus zien! “De watervallen zijn een belangrijke heilige plaats voor de Kichwa-indianen – een plaats van zuivering. Tijdens belangrijke feesten zoals de Inti Raymi-festival (zomerzonnewende) komen mensen massaal naar Peguche voor ritueel baden. Nadat ze hun lichamen hebben gezuiverd in het koude water van de Peguche-waterval, gaan ze naar Otavalo voor dagen vol muziek, dans en viering gewijd aan Pachamama (Moeder Aarde) en de zon. Soortgelijke festivals worden ook gehouden op de winterzonnewende en beide equinoxen” schrijft een brochure. Wij kijken naar het vallen van het water en hebben geen idee dat dit ooit een heilige plaats was.

Hierna rijden we door naar Cotacachi, waar we weer in hetzelfde restaurant gaan eten als eergisteren. Wat zullen de mensen wel niet zeggen van die bus met grote Hollanders die al voor de tweede keer langskomt.

Na het eten lopen we het stadje nog wat in en winkelen wat.  

Het is een gezellige boel in de bus als we op de terugreis zijn. Het enige vervelende van deze reis is, dat iedereen die een korte broek draagt, zich de benen kapot krabt. Wat blijkt nou: bij de kraampjes bij de watervallen stikte het van de zandvlooien en daar zijn onze blote benen niet tegen bestand. En niemand heeft zich met DEET ingesmeerd. Nee, wie denkt nou aan zandvlooien?

Op onze terugweg kijken we nog even bij de toeristische plek van La MItad del Mundo. Het is daar een en al bedrijvigheid. Midden op de evenaar proberen we een ei rechtop te laten staan. En zowaar: het lukt. Enne… zonder het ei te breken. Hoe bestaat het.