dag 6 – Papallacta en thermale baden en vrijgezellenavond

donderdag 18 december

Deze ochtend staat Monica weer om 8 uur klaar om ons naar de thermale baden van Papallacta te brengen. Het is weer een geslinger van jewelste door de bergen. Tegen 10-en zijn we er. Het dorp ligt op 67 kilometer van Quito en op 3300 meter boven zeeniveau. Daarmee mag Papallacta zich de hoogste stad van Ecuador noemen. Wat bijzonder: overal zie je buitenbaden waar de damp vanaf komt. Het is best nog fris als we in badkleding al rillend een van de 10 baden instappen. En dan krijg je toch een schok. Het water is gloeiend heet. Maar daar ben je gelukkig al snel aan gewend. Het water zit vol mineralen e.d. Dichtbij is een vulkaan die de oorzaak is van het hete water. Het uitzicht vanuit de zwembaden is fenomenaal. Door de damp die uit de baden opstijgt, kijk je uit over de hoge, groene beboste bergen die je aan alle kanten omringen.

Papallacta istaat bekend om zijn natuurlijke warmwaterbronnen, die ontstaan door vulkanische activiteit en gletsjersmeltwater. Deze thermale baden vormen een populaire ontspanningsplek voor zowel locals als toeristen. Het mineraalrijke water — met calcium, sulfaten, chloriden en magnesium — zou diverse gezondheidsvoordelen bieden, zoals het verbeteren van de bloedcirculatie, het verlichten van pijn en stress, en het helpen bij huidaandoeningen, reuma en ontstekingen.

Heerlijk! Overal zie je oudere mensen in het thermale water zitten om de pijn in hun gewrichten wat te verlichten. Een aantal van ons wil ook nog een massage. We genieten daar nog van een heerlijke lunch.  Om 14.00u. rijden we terug naar het hotel en het is mistig! En toch wordt er royaal ingehaald. Zelfs door bussen.

Om 19.00u. staan we weer klaar om met taxi’s naar het huis van opa en oma van de bruid gebracht te worden. Er zal daar een vrijgezellenavond georganiseerd zijn door de familie. We zullen zien. Eenmaal binnen, krijgen de dames een groen of roodgekleurd drankje. Mierzoet! De heren krijgen bier of whisky. Er komen allerlei familieleden binnen die ons begroeten en hun naam zeggen, waarvan we de meeste spontaan vergeten.

Als deze festiviteiten achter de rug zijn, worden we naar buiten gedirigeerd en daar staat een soort open oldtimer bus. Beide zijkanten zijn open en versierd met ballonnen en discolichten.

Nou dat wordt lachen, want daarmee rijden we dus heel de binnenstad van Quito door. Niet te geloven dat dit mogelijk is. Moet je in Nederland mee aankomen. Urenlang door een stad rijden met keiharde, bonkende muziek, knipperde discolampen en gillende mensen die telkens wat te drinken krijgen in een plastic bekertje dat met een touwtje om de nek gebonden is. En het is ook nog allemaal eenrichtingsverkeer, dus nauwe straatjes, waar we maar ternauwernood door de bochten kunnen. En de politie staat er glimlachend naar te kijken en zwaait naar ons. In Nederland zouden we allang van de straat gehaald zijn, met een vette bekeuring aan de kont. Of een nachtje cel.

Op een plein in de binnenstad stoppen we en staan we lekker te hossen. En dan gaat het maar weer door en weer door en weer door, totdat we opeens bij ons hotel staan voor een sanitaire stop. En dat is dan ook genoeg.