Een postzegel gaat straks € 1,52 kosten. Het kaartje moet je er dan nog bij kopen. En vandaag op de bus, morgen bezorgd? Dat is ook verleden tijd. Het wordt steeds meer: kaartje to slow.
Jammer. Want een kaartje op de kast zegt toch iets: iemand heeft aan je gedacht. Even een kaart uitgezocht, een paar woorden geschreven, adres erop. Een klein gebaar, maar niet niks.
Nu feliciteren we elkaar via WhatsApp en Scipio. Van harte gefeliciteerd! Â Goed bedoeld, natuurlijk. Maar soms lijkt het wel knippen, plakken, volgende jarige. En iedereen kan meekijken. Het persoonlijke raakt dan een beetje zoek.
Ook meeleven gaat gemakkelijk via een schermpje. Een appje van de ouderling: ‘We bidden voor je.’ Fijn, echt. Maar soms zijn er ook leden die hopen dat ook nog eens de deurbel gaat.
Ruim een jaar geleden opperde ik al: kunnen we het bezorgen van kaartjes niet samen organiseren, binnen een paar kerken? Er fietsen en rijden genoeg mensen rond. Een kaartje kan best een stukje meerijden. Het is er niet van gekomen. Â Het idee ging met een sierlijke boog naar de prullenbak. Of zoals dat tegenwoordig heet, het kwam terecht in de grindbak.
Bij een overlijden speelt nog iets. Eerst naar de winkel, kaart uitzoeken, adres zoeken, postzegel erop. Dan nog onderweg. Voor je het weet is de begrafenis geweest voordat jouw medeleven op de mat ligt. Ook daarna blijft een kaart waardevol, maar je had graag eerder iets laten horen.
Daarom lijkt een regionaal condoleanceregister me nog steeds een goed idee. Een eenvoudig formulier waarmee je persoonlijke woorden naar de familie stuurt. Alleen naar de familie, zonder dat de hele wereld meeleest. Digitaal kan dus best persoonlijk zijn.
We hebben creatieve oplossingen nodig. En een paar mensen die een beetje gek zijn en zeggen: we proberen het gewoon. Liefst voordat er een werkgroep, een nulmeting en drie vergaderingen aan te pas komen. Anders hebben we straks alle beren op de weg keurig in kaart, maar ligt er nog steeds geen kaartje op de mat.
Een kaartje is niet alles. Een appje is zeker oprecht. Maar laten we ervoor zorgen dat ons meeleven niet blijft steken op een digitaal prikbord.
ach opnieuw een achterhoede ‘gevecht’. Ze dronken een glas…….., ze deden een plas….. het wordt toch nooit meer hoe het was. Lang leve de nieuwe werkelijkheid.
Olle Grieze




