Gisteren heb ik bij bol.com koffiecupjes besteld. Op zondag nota bene.
Gewoon, zonder erbij na te denken. Ik zag die cupjes, dacht: nou, die ga ik maar kopen. Klik, klik, betalen, klaar. En toen bleken ze bij de Lidl ook nog goedkoper te zijn.
Dat krijg je ervan.
Maar het zette me wel even aan het denken. Want waar komen we eigenlijk vandaan als het om de zondag gaat?
Vroeger hadden we nog een echte zondag. Een kneldag zou je het misschien kunnen noemen, al heb ik dat zelf niet zo ervaren. Het hoorde er gewoon bij. Op zondag was het dorp stil. De winkeliers hadden hun etalages afgedekt. Schermen naar beneden, gordijnen dicht. Er viel niets te winkelen en eigenlijk ook niets te bekijken.
Ik weet nog dat wij op zondagmiddag vijf pinda’s kregen.
Met die vijf pinda’s op zak mochten we een eindje lopen. Onderwerp werden de pinda’s gedopt en opgegeten.
En op een zondag ontdekten we iets verschrikkelijks.
Witterholt (Niezijl) was vergeten het scherm voor zijn etalage naar beneden te doen.
Je kon zo de winkel inkijken!
Oei, oei, oei.
Wat er precies te zien was weet ik niet meer, maar dát je het kon zien, was eigenlijk al erg genoeg.
Verder was het rustig in het dorp. Links gingen de vrijgemaakten naar de kerk en rechts de synodalen. Door de week werd er nog wel gegroet, maar op zondag lag dat blijkbaar wat ingewikkelder. Alsof een vriendelijke knik misschien ook onder zondagsarbeid viel.
Zelfs de buurman die niet geloofde hield rekening met de zondag. Die ging niet op zondagmiddag uitgebreid het gras maaien. Dat deed je gewoon niet. Niet omdat hij naar de kerk ging, maar omdat hij wist dat zijn buren dat belangrijk vonden.
Later, toen wij zelf kinderen hadden, waren er nog steeds van die prachtige discussies.
Kon je op zondag bijvoorbeeld wel het in de catalogus van Ter Meulen Post of het boek van Wehkamp doorkijken?
Tja.
Je kon natuurlijk de kerkbode lezen. En De krant, dan wist je hoe Jongeling er over dacht en dat maakte je eigen. Voorstudie voor de komende mannen- vrouwenvereniging. En je moest vooral heel gezellig met elkaar doen. Dat deden we natuurlijk ook wel, maar een hele zondag lang verplicht gezellig zijn, was soms ook hard werken.
En dan het breien.
Daar zijn volgens mij halve kerkelijke vergaderingen aan besteed. Mocht je op zondag breien? Er waren mensen die daar een prachtige oplossing voor hadden: je mocht best breien, als je het aan het einde van de dag maar weer uithaalde.
Dan was het geen werk geweest.
Dan was het therapie.
Tjongejonge.
En nu?
Nu wonen we in een nieuwbouwwijk en als je niet op de kalender kijkt, weet je soms nauwelijks of het zaterdag of zondag is. Er wordt geklopt, geveegd, geboord, geboend en gemaaid. Schuttingen worden geplaatst, aanhangwagens rijden af en aan en complete huishoudens worden verhuisd.
Alles gaat gewoon door.
De winkels zijn ’s middags open. Dat vonden we eerst nog bijzonder. En op steeds meer plaatsen zijn ze inmiddels gewoon de hele dag open.
En ondertussen zit ik zelf op zondagmiddagrustig op mijn telefoon.
Koffiecupjes.
Bestellen.
Betalen.
Bedankt voor uw bestelling.
Dus voordat ik al te hard naar de buurman wijs die op zondag zijn schutting staat te plaatsen, moet ik misschien eerst even naar mijn eigen koffiecupjes kijken.
Ik zou het trouwens niet weer doen. Ik vond het achteraf gewoon dom van mezelf. Niet omdat ik denk dat de wereld vergaat van één bestelling bij bol.com, maar omdat ik blijkbaar ongemerkt een heel eind ben opgeschoven.
Zo gaat dat dus.
Niet met een grote klap. Niet vandaag zus en morgen ineens totaal anders. Nee, gewoon heel langzaam. Over een periode van een jaar of zestig.
Van een winkelruit waar per ongeluk het scherm niet voor zat…
naar zelf op zondag koffiecupjes bestellen.
Het is een bijzonder langzame glijvlucht.
Maar ja, ook met een langzame glijvlucht kom je uiteindelijk ergens anders terecht.
En dan blijken de koffiecupjes bij de Lidl ook nog goedkoper te zijn.
Misschien was dát dan de zondagse terechtwijzing.
